Kayseri’de Bir Dulkadiroğlu Eseri: Şahruh Köprüsü
Güncelleme: 19 Ocak 2026
Şahruh Köprüsü, Kayseri’de Kızılırmak üstünde 15. yy’da Dulkadiroğlulları tarafından inşa edilen bir taş köprüdür. İsmini Taş Medrese‘de medfun olan Dulkadiroğlu Şehzadesi ve Kırşehir Valisi Şahruh Bey’den almaktadır.
Şahruh Köprüsü Tarihi
Günümüze ulaşmış ilk inşa kitabesi yoktur. 1928 yılındaki onarımlar sırasında köprünün kuzeybatı girişinde toprağa gömülü olarak bulunan ve 4 Ağustos 1928’de Sivas Müzesi’ne taşınan tamirat kitabesine göre Şahruh Bey’in oğlu Mehmet Bey tarafından h.945 / m.1538 tarihinde onarım geçirmiştir. Bu kitabede şunlar yazmaktadır.
Bu köprüyü 945’de Alaüddevle Zulkadirî Sasani’nin oğlu Şahruh Bey’in oğlu Mehmet, Emir Abdullah eliyle onardı.
Vakıf kayıtlarına göre ise h.897 / m.1492 yılında Şahruh Bey tarafından Karaözü’nün tamamı köprünün bakımı için vakfedilmiştir. Bu bilgilerden hareketle o dönemler Dulkadiroğulları’nın Kırşehir Sancak Beyi olan ve bölgede başka eserleri de bulunan Şahruh Bey tarafından 1492 tarihinden önce yaptırıldığı tahmin edilmektedir. Köprünün 1908, 1928, 1935, 1957 ve son olarak 1999 yıllarında da onarıldığı bilinmektedir.
Şahruh Köprüsü Mimarisi
Uzunluğu 145 metre, eni 6 metre olan köprü, doğu-batı istikametinde uzanan 8 sivri kemerden oluşmaktadır. En büyük kemerin açıklığı 12 metre, yüksekliği ise 11 metredir. En yüksek kemerin doğusunda giderek küçülen 2 kemer, batısında ise yine giderek küçülen 5 kemer bulunmaktadır. Bu durum dışında köprünün tamamen simetrik bir mimariye sahip olduğu söylenebilir.
Köprü, Orta Anadolu’nun önemli bir göç yolu üzerinde bulunan, Kayseri ili Sarıoğlan ilçesi, Karaözü Mahallesinde Kızılırmak üstüne düzgün kesme taştan inşa edilmiştir. Köprü, Dulkadiroğulları ve Osmanlı döneminde Kahramanmaraş’ta yapılan köprülere benzememektedir. Şahruh Köprüsü, daha çok Adana’daki Taş Köprü, İstanbul’daki Mimar Sinan eseri Büyükçekmece(Kanuni Sultan Süleyman) Köprüsü gibi eserlere benzemektedir. Bu durum tamamen bölgenin coğrafi yapısından kaynaklanmaktadır. Şahruh Köprüsü ve benzerleri düz ovada geniş ama alçak bir yatakta akan nehirler üzerine inşa edilmişken Kahramanmaraş’taki tarihi köprüler genellikle sarp yamaçlara sahip kayalar arasındaki derin Ceyhan Vadisi üzerine inşa edilmişlerdir. Coğrafyanın bu zorluğu mimarları; asimetrik tarzda, belirli bir doğrultuda devam etmeyip bükülen, genellikle çok yüksek ve geniş açıklıklı merkezi bir kemerin bir ya da iki yanında yer alan küçük açıklıklara sahip ve nispeten dar köprüler inşa etmeye zorlamıştır.
Yapıldığı günden bu yana birçok kez onarım geçiren köprü günümüzde aslını büyük oranda korumakta ve araç trafiğine açık şekilde kullanılmaktadır.
